Dikke gele stoomwals
Rin en Len en hun Roada Rollah (Stoomwals)
Jasper is dol op graafmachines. We kijken dus regelmatig een filmpje op YouTube met daar in allerlei graafmachines aan het werk. Voor ons niet zo boeiend maar als we aan het eind gekomen zijn roep Jasper steeds: “Nogge-teetje.”
Op zoek naar een ander werktuig vroeg ik aan Geeske wat het Engelse woord voor stoomwals is. (Want dat levert op de intarwebs meer resultaten op.) Al snel kwamen we het volgende filmpje tegen:
(Als je na het kijken van het filmpje nog geïnteresseerd bent: het verhaaltje gaat daar verder.)
Leuk! En een beetje vreemd… je bent er nog!
Dit filmpje gaat over twee figuurtjes, Len en Rin genaamd, en hun stoomwals. Het vreemde van Len en Rin is dat zij als een stukje software op de wereld zijn gekomen. De getekende figuren zijn er later bij gekomen. Maar laat ik vooraan beginnen.
De Japanse firma Yamaha, bekend van vooral (buitenboord)motoren, muziekinstrumenten en andere goedkope rommel betaalbare spullen bedacht een manier om makkelijk zang in electronische muziek te stoppen. We kunnen immers al een poosje de meest geweldige klanken uit keyboards halen, maar de menselijke stem blijft erg moeilijk. Yamaha had een slim idee en liet een (in Japan) bekende stem-actrice bepaalde klanken uitspreken en digitaliseerde deze. Vervolgens schreven ze een programma waarmee je de hoogte van de klank kun veranderen met behulp van een toetsenbord. Door teksten te typen en daarna met een toetsenbord af te spelen kun je dus gesproken woorden van hoogte laten veranderen en heb je dus zang! Het klinkt niet helemaal nauwkeurig maar dat mag de pret niet drukken, moet Yamaha gedacht hebben, want ze gaven het de naam Vocaloid en brachten het op de markt.
Het eerste stempakket heette Hatsune Miku. Hatsune Miku werd een daverend succes en een waar tiener idool. Japanse tieners hebben er namelijk totaal geen morele bezwaren tegen het fan zijn van een virtueel persoon. (Hoe “echt” zijn onze K3, Indiana Jones, Harry Potter en andere film- en TV helden?) Natuurlijk dook de Japanse plastic-poppetjes-industrie er bovenop en sloegen fans aan het tekenen (doujin). Zo werd Hatsune Miku hartstikke populair en Yamaha en andere betrokkenen deden goede zaken. Hatsune Miku trad zelfs virtueel op op het jaarlijkse Animelo festival.
Het pakket bleek een groot succes. In Japan dan, want de stem en de geluiden waren Japans en bovendien hoeven wij hier dat soort rommel niet. Wij vinden zoiets te nep, en in Japan bestaat er niet iets als “te nep”. Vocaloid had dus maar één stem en het publiek (visualiseer je een horde van 500 door elkaar schreeuwende jongens en meisjes van 16 jaar in school uniform) wilde moar!! Yamaha kwam met een tweede stem-pakket. Dit waren meteen twee stemmen: Len en Rin.
Al snel verschenen er op Nico Nico Douga (Smile Video), de Japanse YouTube, allerlei fimpjes en liedjes met in de hoofdrol de helden uit deze Yamaha software. En het bovenstaande filmpje is er eentje van. Vandaar.
Poe hee, ze hebben zelfs hun eigen Wiki…
