Naamloos

Woensdag was het dan zover. Eindelijk mochten we naar onze nieuwe aanwinst kijken. De vorige keer wisten we niet precies hoe lang Geeske zwanger was dus kregen we meteen een echo. Nu hadden we wel een idee dus moesten we op de echo wachten. (Ik kan dus iedereen aanbevelen om glashard te liegen.) Het kindje in aanbouw had zich goed verstopt maar we hebben het toch gevonden. Het hartje was goed te zien, net als de handjes, de voetjes en het hoofd.

Na een paar seconden maakte het kindje een sprongetje en ons gemoed schoot vol. Precies zoals bij Jasper. 27 mm puur geluk. En we mochten de foto weer mee naar huis nemen. En nu maar wachten…