Tekst en uitleg:

Sinds een poosje heeft Jasper een groot bed. Twee meter lang. Het is het bed waar Geeske jaren in geslapen heeft. (De langste tijd alleen, maar ook een poosje met mij erbij. Dat was nogal krapjes.) Maar nu is het dus Jasper’s bed. En hij past er wel vier keer in. Zo ligt hij er meestal ook bij, alsof hij bang is dat er in zijn slaap nog drie Jaspers bij komen liggen. Armen en benen in alle richtingen.

Gisteren wilde hij van de stoel op zijn bed springen. Dat is ongeveer anderhalve meter verder en dus pure hoogmoed. Omdat ik weet wat een bekend spreekwoord over hoogmoed vertelt (en met name over wat er na komt) pakte ik zijn handen vast en zorgde er voor dat hij het met gemak haalde. Maar na drie keer bedacht ik me dat dat ook makkelijke rmoest kunnen, dus ik sleepte de dekenkist tussen zijn bed en de stoel.

We lieten alles lekker zo staan en stopte hem die avond in bed. Wat later riep Geeske me naar boven. Ik vond haar op Jasper’s kamer met een brede grijns, naast een leeg bed. Toen ik dichterbij kwam zag ik waar Jasper was gebleven. Als ik ‘m niet zo lief had gevonden had ik er zo een vrachtbrief en een A4tje met postzegels op kunnen plakken.