Het is een goede gewoonte om géén (nieuws-)fora te lezen. Het komt vaak op hetzelfde neer. Iemand heeft wat te melden en doet dat ook, waarop antwoorden komen als “ja, vind ik ook” of “jij bent dom/naïef/een hondenl*l als je dat vindt”. Of iemand heeft een vraag en er komt ook daadwerkelijk een goed antwoord op de vraag, maar die verzuipt tussen legio antwoorden die er totaal niet toe doen. Of iemand begint over een onderwerp en de rest dwaalt daar in no-time vanaf.

Aan de ander kant, af en toe stuit je op een juweeltje. Een berichtje dat blinkt tussen het voorspelbare grauw.

Zo kwam ik via een bericht over kalfsvlees op de website van Wakker Dier en hun link naar de uitzending van Kassa over dat kalfsvlees, op het forum van Kassa. Daar stond onder andere een bericht met als onderwerp ‘biologisch eten’. De meesten daar zijn het erover eens dat biologische producten erg duur zijn, maar verder liepen de antwoorden uiteen van “schei toch uit met die onzin, vaak zijn die biologische mensen niet te onderscheiden van anorexia-patiënten!!!” tot “biologisch voedsel smaakt echt wel beter!”

Ik wilde net stoppen met lezen toen ik ineens op deze reactie stuitte:
“Waarom ik eet? Gewoontevorming. Een gewoonte, die je kunt afleren, getuige de steeds groeiende groep mensen, die zonder eten kunnen.”
Een ander reageert vol verbazing: “Mensen die zonder eten kunnen???”
Waarop de eerste antwoordt: “Natuurlijk. Eten wordt je aangepraat: ‘Goed eten, dat je groot en sterk wordt’. Mensen groeien niet en onderhouden hun lichaam echter niet met voedsel, maar met energie. We hebben het alleen tot gewoonte verheven deze energie uitsluitend via voedsel tot ons te nemen.”

Het mooie aan deze opmerking is tweeledig: het is sowieso leuk dat er ineens een opmerking in zo’n forum staat die iedereen die hem leest ineens even stil doet staan. Al is het alleen maar vanwege het ongeloof dat de tweede schrijver zo goed verwoordt. Het tweede mooie eraan is dat ik geen idee heb of de poster serieus is, maar dat ik het vermoeden heb dat dit wèl het geval is.
Er zijn per slot van rekening verhalen genoeg over Indiërs die al maanden, zo niet jaren, onder een boom zitten te vasten. Schijnbaar leven ze van niets dan lucht of zonneschijn, hoewel van een enkeling is bewezen dat hij stiekem wat minder etherisch voedsel kreeg toegestopt van een vriendelijke handlanger. Of neem deze website, van een man die claimt van de energie van de zon te kunnen leven.

Het geloof dat eten een gewoonte is die doorbroken kan worden bestaat echt. Het is niet de eerste keer dat ik hem tegenkom: een paar jaar geleden sprak ik al iemand die er van overtuigt was dat er daadwerkelijk Tibetaanse monniken zijn die door op de goede manier te ademen alle nodige voedingsstoffen uit de lucht kunnen halen en dus niet meer hoeven te eten. Dit had hij op Discovery Channel gezien en zonder de realisatie dat die zender het vermengen van truth en fiction tot een kunst heeft verheven, kan ik me voorstellen dat dit een openbaring voor hem was.

Ik denk dat het geloof hierin voortkomt uit de wetenschap dat zomaar alles eten an sich niet goed is voor de mens, en de stille hoop dat zoiets dierlijks en banaals als de inname van voedsel en de daarop volgende uitscheiding eigenlijk niet nodig is voor een wezen zo intelligent en verheven als de mens. De reden dat ik dit denk is omdat ik niet helemaal onbekend ben met deze wetenschap en die hoop.

Toen ik nog maar net biologie had op de middelbare school werd mij verteld dat planten zonlicht omzetten in energie via het proces fotosynthese. Sinds toen heb ik een stille wens om met bladgroen te worden getatoeëerd zodat ook ik een deel van mijn energie zou kunnen halen uit zonlicht. Ik ben realistisch genoeg om te bedenken dat ik mijn energie niet alleen daar vandaan kan halen: een mens heeft wel meer nodig dan alleen koolhydraten en ik kan met eigen ogen zien dat planten op een dag weinig doen behalve groeien. Ik heb, zeker sinds mijn lengtegroei zo goed als gestopt is, wel meer ambities dan dat.

Maar, het zou toch fantastisch zijn! Ieder mens met mooie dunne streepjes groen op zijn of haar lijf. Alle kindertjes to 18 jaar iedere dag minstens vijf uur per dag buiten om wat zon op te nemen voordat ze weer aan rekenen, gym of Engels moeten beginnen. Iedere middag zegt iedere baas tegen alle werknemers: “Kom, mensen, nu even naar buiten! Even opladen in dat mooie herfstzonnetje!” Iedere dag zie je families languit in het park liggen in hun blote-bastjes-feest, en niemand die hen lui of onzedelijk vindt, want iedereen weet dat ze met een belangrijk chemisch proces bezig zijn.

Natuurlijk zullen er snel allerlei nieuwe kantoorgebouwen verrijzen met ingebouwde groeilampen en bazen die zeggen dat, nu hun werknemers deels van de zon kunnen leven, het loon omlaag kan en de middagpauzes korten kunnen. Maar ik vertrouw erop dat de Nederlandse regeringspartijen CDA, PvdA en ChristenUnie daar dan allang over hebben nagedacht, en daar dus een goed werknemersbeleid op afstemmen. Waarschijnlijk op dezelfde manier waarop zij de krakers en het milieu zo goed vertegenwoordigen.

Ach, zolang we nog geen geen werkzame chlorofyl getatoeëerd kunnen krijgen, blijf ik de Tibetaanse monniken maar op de voet volgen. Ondertussen geniet ik volop van beukennootjes rapen in het Goffertpark en van Zeeswegse bezoekjes in de zon. Want daar haal ik veel energie uit en zo hebben die mensen die zeggen dat je van de zon kunt leven in ieder geval wel een beetje gelijk.