John Deere sleutelhanger FTW!

We waren ‘m kwijt. Japser heeft er de laatste tijd een handje van dingen op een plaats neer te leggen waar we ze niet verwachten. En dus zijn die dingen dan kwijt. Met name sleutels en pinpassen moeten het nogal een ontgelden. Dat levert nogal eens wat stress op. Een stuk minder stress om de verloren John Deere sleutelhanger, ook al had ik hier graag een foto van bij het vorige bericht geplaatst. Wat je op de foto niet kan zien is dat de sleutelhanger licht geeft als je er in knijpt Wellicht het begin van een verzameling?

Vandaag zaten we om half negen op de fiets. Jasper en ik. Op weg naar de John Deere importeur in Nijmegen. Ik had ze namelijk de vorige week een mailtje gestuurd:

Geachte heer, mevrouw,

Mijn zoontje van twee-en-een-half is helemaal weg van van John Deere. Als hij een groen-gele tractor voorbij ziet rijden begint hij spontaan te schuimbekken. Nu vroeg ik me af of jullie als importeur misschien wat promotiematriaal hebben liggen. Ik zou hem graag een poster met een echte John Deere tractor voor zijn verjaardag geven…

Alvast mijn vriendelijke dank voor uw reactie.

Martijn,
de vader van Jasper

(meer lezen…)

Het was vandaag snoeiheet, en daar ben ik geen fan van. Dus nadat ik alle ramen en deuren goed dicht had gedaan, heb ik een picknicktas volgepakt met appels, water, ice-tea en rozijntjes, en zijn Jasper en ik op de fiets naar de Waal getogen.

Het was daar héérlijk. Jasper heeft tot aan z’n dijen in het water gestaan, wat ik erg dapper van hem vond. Het eerste kwartier kregen de grote boten nog zijn volle aandacht. Verrukt gilde hij steeds: “Ooooh, nòg een hele grote boot!”, maar daar ging na een poosje (zo’n 25 boten verder) de nieuwigheid toch wat vanaf.

Daarna heeft hij urenlang grote bakstenen in het water gegooid, want dat geeft zo’n fijne, harde ‘ploemp’.

Hij zit trouwens in de ‘vraag-fase’. “Wat is dat?” heeft hij vandaag zo’n zeshonderd keer gevraagd.

“Wat is dat?”
“Een tractor, dat weet je toch wel?”
“Wat is dat?”
“Een aanhanger achter de tractor.”
“Wat is dat?”
“Daar kan die boer al die appels in doen.”
“Is dat?”
“Euh, weet ik ook niet, hoor. Wat bedoel je?”

Enzovoort. Het hield niet op. En ik maar braaf antwoord geven, want dat is een automatisme: als iemand een vraag stelt, probeer je daarop te antwoorden. Ik houd het maar op gezonde nieuwsgierigheid, en als ik daar -na zeshonderd keer dezelfde vraag- wat ongeduldig op reageer, dan is dat vast ook héél gezond…

Jasper met Bambi op zijn schoot

Vandaag kwam de buurvrouw even langs. Ze had (waarschijnlijk) haar nichtje van een jaar of 8 bij zich. Ze liet vol trots haar nieuwe huisdier zien: Een klein reetje (Capreolus capreolus) dat ze net een paar dagen geleden in het bos hadden gevonden. Het beestje was in het bos achter gelaten. Waarschijnlijk verstoten door de moeder. Om de drie uur moest er een fles melk in. Het jong had zichtbaar moeite met staan en lopen. Maar het was zo mak als een lammetje. We konden het makkelijk aaien en Jasper mocht met Bambi op schoot.

Maandag gingen we naar Nijmegen voor de 20-weken echo (SEO, ofwel Structureel Echoscopisch Onderzoek). Eigenlijk was ik van te voren nauwelijks zenuwachtig omdat ik me goed voel, maar na afloop was ik toch erg opgelucht toen alles in orde bleek te zijn. En blij natuurlijk.

We kregen een verslagje mee om aan de verloskundige te geven en ik heb veel plezier met het raden van de afkortingen (HC = Head Circumference?, FL = Femur Length?, AC = Abdomen Circumference?). Verder is het niet zo interessant, want alles is ‘normaal’.

Hier zijn de foto’s!

Met zijn of haar neus in de lucht